завқ
zavqзавқ
от 1. Кишига лаззат бағишловчи кайфият; шавқ; хурсандчилик.
Кема сувнинг шиддатига дош беролмай, гоҳ орқага, гоҳ олдинга чайқалар, бундан болаларнинг завқи ошарди. — М. Ҳазратқулов, Журъат
Алимардон яна ўша табассум билан, яна ўша завқ билан куйлади. — Ў. Ҳошимов, Қалбингга қулоқ сол
2. Ҳузур, нашъа, гашт.
Яшаш завқин билмоқ бўлсанг, Фан тоғига интилгин. — Ё. Мирзо
Самандаров завқ қилиб кулди ва болани қўлидан тортиб олиб, бағрига босди. — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари
3. Қизиқиш, мароқ, иштиёқ; руҳий кўтаринкилик.
Маърузачи завқ билан сўзламоқ-да.
Ёʻлчи найни лабига қўйиб, бутун завқи билан чала кетди. — Ойбек, Танланган асарлар
- Завқини келтирмоқ Кайфиятини яхшиламоқ, руҳини кўтармоқ. Баҳорда кўм-кўк майса билан қопланган далалар, кузда олтин-ранг бошоқларнинг шовуллаши кишининг завқини келтирар эди. — Газетадан