заифлашмоқ

фл. 1. Тобора кучсизлашиб, куч-қувватини ёʻқотиб бормоқ.

Катта ишларни бошлаб қўйган Сафоев, бахтга қарши, юрак ўйноғи касалига мубтало бўлиб, кечалар ухлаёлмай, безовта бўлиб чиқар, борган сайин заифлашиб, юзи заъфарондай сарғайиб борарди. — Ж. Шарипов, Хоразм

2. Иқтисодий ёки ҳарбий жиҳатдан кучсизланмоқ, кучсиз бўлиб бормоқ.

Мунтазам қўшиндан ажраб, заифлашиб қолган Бухоро сон-саноқсиз кўчманчилар томонидан босиб олинди. — М. Осим, Карвон ёʻлларида

ázzilesiw, hálsizlesiw