заҳматкаш

сфт. 1. Меҳнаткаш, меҳнат қилувчи.

Ҳозирги тоғорадай думбали ҳисори қўйлар ҳам ўзидан-ўзи пайдо бўлиб қолмаган-ку! Бу зотни етиштиргунча Бобоқул отага ўхшаш қанчадан-қанча заҳматкаш чўпонларнинг умри ўтган. — С. Анорбоев, Оқсой

Марзия опа камгап, аммо заҳматкаш, қишин-ёзин меҳнатдан бўшамайди. — Ёшлик

2. кўчма Жафокаш, кўп жафо кўрган.

Инчунин, бизлар заҳматкаш, елкаси яғир жисми-жони мустабидлар зулмидан ўртанган эл-улус дилига сингиб бормоғимиз лозим-дир. — С. Сиёев, Ёруғлик