ютинмоқ

фл. 1. Томоққа яқин суюқликни ютмоқ, ютгандек ҳаракат қилмоқ.

Чол қулт этиб ютинди. Ўйчан кўзларини найга қадаб, тикилиб қолди. — Ў. Ҳошимов, Кўприк

Лоланинг кўзига ёш келди, лекин йиғламади. Қуруқ ютиниб, кўз ёшини қайтариб юборди. — Ё. Шукуров, Биринчи парвоз

2. Ичкиси, егиси келиб, томоғида ютиш ҳаракатини қилмоқ.

Чойхоначи келтириб қўйган чойни қайтараётган эди, димоғига ош ҳиди урилиб, ютинди. — Ш. Холмирзаев, Милтиқ отилди

Меливой ҳақиқатда чўллаган экан, ютиниб, пиёлага қаради. — Ф. Мусажонов, Нозик масала