юпатмоқ

фл. 1. Йиғлашдан тўхтатмоқ; овутмоқ.

Болани юпатмоқ.

Муз тоғ-лардан чиқарди Бир алла сози — Ёш гўдакни юпатган Она овози. — Ҳ. Олимжон

2. Қайғу-аламини енгиллатишга уринмоқ, таскин бермоқ.

Қудратни юпатиш учун деди: — Жон болам, бекорга диққат бўлавер-ма! Мана, кўпи кетиб, ози қолибди-ку — Ҳ. Назир, Сўнмас чақмоқлар

Мени ғалаба ва халқимизнинг бахти юпатади. — Уйғун

Хуршид аясини юпатиб, кўнглини овлашга ҳарчанд уринса ҳам, оловдек ёниб турган она тафтидан тушмади. — Р. Раҳмонов, Чангал-зордаги шарпа