yukunmoq

fl. 1. Oʻtinib (bosh egib, tiz choʻkib) murojaat qilmoq, iltijo qilmoq, yolvormoq.

Oʻrtaga ona tushdi. Koʻzlaridan yoshlarini quyib, yukunib, erga yalinar, faqat insof, adolat tilar edi. — Oybek, Nur qidirib

2. Taʼzim qilmoq.

Shayxulislom yukunib, qogʻozni xon qoʻlidan olib, unga koʻz yugurtirar ekan, qolganlar tashvishga tushdilar. — S. Abdulla, Mavlono Muqimiy

Shahzodalar borib, yukunib, ayri-ayri koʻrishdilar va podshohning uzatilgan qoʻlini kamoli ehtirom bilan oʻpdilar. — Oybek, Navoiy

1. júginiw, tabınıw, jalbarınıw

2. tájim etiw