юкунмоқ

фл. 1. Ўтиниб (бош эгиб, тиз чўкиб) мурожаат қилмоқ, илтижо қилмоқ, ёлвормоқ.

Ўртага она тушди. Кўзларидан ёшларини қуйиб, юкуниб, эрга ялинар, фақат инсоф, адолат тилар эди. — Ойбек, Нур қидириб

2. Таъзим қилмоқ.

Шайхулислом юкуниб, қоғозни хон қўлидан олиб, унга кўз югуртирар экан, қолганлар ташвишга тушдилар. — С. Абдулла, Мавлоно Муқимий

Шаҳзодалар бориб, юкуниб, айри-айри кўришдилар ва подшоҳнинг узатилган қўлини камоли эҳтиром билан ўпдилар. — Ойбек, Навоий

1. júginiw, tabınıw, jalbarınıw

2. tájim etiw