ётиқ
yotiqётиқ
1. айн. Горизонтал.
Ётиқ чизиқ.
2. Бирор томонга қийшайган; қия.
Ётиқ соҳил. Ётиқ ўсган дарахт.
Ёʻл адирнинг энг ётиқ еридан тушган бўлса ҳам, Турғуной тиззасини ушлаб, зўрға қадам босарди. А. — Қаҳ-ҳор, Мастон
Навоий қилични ҳасса каби тутиб, ётиқ тепадан илдам пастга тушди. — Ойбек, Навоий
- Ётиғи билан Кишининг асабини қўзғамайдиган даражада, мулойимлик ва оҳисталик билан (муомала ҳақида). Ётиғи билан тушунтирмоқ.Асалбиби, қизим енгиллик қилиб, қариндош олдида яна шовқин кўтармасин, кейинча ётиғи билан сўзлашиб кўрар-ман, деб воқеани яширган эди. — Ойбек, Олтин водийдан шабадаларЗокир ётиғи билан ҳар қанча гапирса ҳам, фойдаси ёʻқлигини сезди. — П. Қодиров, Уч илдиз