ёниқ

1. Шуъла, нур сочиб турган.

Ёниқ гулхан. Ёниқ чироқ.

Ёниқ шам ёнида яна ортиқча икки шам турарди. — Мирмуҳсин, Меъмор

2. кўчма Чақнаб турган.

Келин жавоб бермайди. Унинг кўзлари ёнади. Лекин шу ёниқ кўзларида ҳамма жавоб аён. — Шуҳрат, Шинелли йиллар

3. кўчма Жўшқин, ҳис-ҳаяжонли; оташин.

Қийинчилик билан эришилган бу нодир фурсатда ёниқ орзуларини, шўх эҳтиросларини алангалатишга қизда кучли интилув борлигини равшан кўрди. — Ойбек, Танланган асарлар

Бу хаёллар тезда йигитликнинг кучли интилишлари билан қўшилиб, ёниқ орзу-ҳавасга айланди. — Ҳ. Назир, Ўтлар туташганда