ёнчиқ

от 1. Тўн, чакмон ва шу кабиларнинг ички ён томонига тикилган чўнтак(ча).

— Ҳадемай элга қаҳатчилик бўлғай, — деди [Буғроҳожи] қаламтарошини ёнчиғига солар экан. — М. Осим, Ўтрор

2. Пул солиш учун ёнда олиб юриладиган халтача; ҳамён.

Ҳомид ёнчиғини чиқариб, бир қўлидан иккинчи қўлига олтинларни санаб тушира берди. — А. Қодирий, Ўтган кунлар

н pocket

kise, qalta, shijlan