ён
yonён
ЁН 'гавданинг ўнг ёки чап томониъ. [Отабек] ўнг ё н и н и босиб кўрпага бурканди (Абдулла Қодирий). Қадимги туркий тилда ъсон суягиъ маъносини англатиб (Девон, ИИИ, 175), кейинчалик ътараф\ ътомонъ маъносини англата бошлаган бу от (ДС, 231) асли я:н тар — зида талаффуз қилинган, кейинроқ а: унлисининг чў— зиқлик белгиси ёʻқолган (ДС, 231), ўзбек тилида а ун — лиси â унлисига алмашган: я:н > ян > йâн. Бу сўз йâқ сўзига қиёсланиб, -н , -қ қисми қўшимча экани таъкидланади, лекин йâ (< я:) қисмининг маъноси изоҳланмайди. 1 Тананинг елкадан сонгача бўлган, шунингдек, бирор нарсанинг ўнг ёки чап қисми. Отабек
2. Умуман ўнг ёки чап томон; тараф; атроф. н
Ён қўшни
Худоёр ҳузурига кирадиган эшикнинг икки ёнида ойболта кўтарган икки жаллод сурат каби қотганлар — А. Қодирий, Меҳробдан чаён
Асад қори ёнидаги элликбошини туртди — М. Исмоилий, Фарғона
Мансур ёнига аланглаб, юмалоқланган кўрпа-тўшакларни кўрди — Ў. Ҳошимов, Қалбингга қулоқ сол
3. Ёқа, чет; қирғоқ
Ариқ ёни. ^Деворнинг ёни билан келгани учун ҳам Ойқиз кўрмай қолган эди — Ш. Рашидов, Бўрондан кучли
4. Чўнтак, кисса
Ёнимда пулим ёʻқ
Аҳмад Чалабии оқчадан ёнига кўпроқ солиб олишни тайинлади — Мирмуҳсин, Меъмор
Ёнимда яна ўттиз сўмча қолди — Ойбек, Танланган асарлар
Қаердандир пайдо бўлган ёш бир иигит.. ёнидан бинт чиқариб, Аҳмаджон-нинг бошини боғлашга киришди — А. Қаҳҳор, Олтин юлдуз
5. Қўшни, ўзаро яқин
Таманно ён қишлоқдаги касалхонада ишлаши керак — Мирмуҳсин, Қумри ва Таманно