yolqin

sft. 1. Yonayotgan narsadan koʻtariluvchi alanga.

Shox oʻtinning oʻchoqni toʻldirib lovullatayotgan yolqini qoraygan koʻchaga shuʼla sochmoqda. — P. Tursun, Oʻqituvchi

[Bektemir] Sof, lolarang yolqinga termilib uzoq oʻyladi. — Oybek, Quyosh qoraymas

2. Yorugʻ, yogʻdu, shuʼla, nur.

Yonar edi Don chiroqlari Chiroqlarning yolqin shuʼlasi Etgan edi oyni asira. — H. Olimjon

Sahnaga berilgan qip-qizil nur yolqini zalning gʻira-shira qorongʻiligida Mahkamning yuz chiziqlarini boʻrttirib, mardonavor qilib koʻrsatardi. — P. Qodirov, Uch ildiz

3. Yolqin (erkaklar ismi).

n flame, flare

1. jalın

2. nur, jaqtı, sáwle