ёлчимоқ

фл. 1. Етарли даражада таъминланмоқ; тўймоқ, қониқмоқ, қонмоқ.

Умрида ёлчиб овқат емаган, иззат кўрмаган Назирқул учун бундан ортиқ бахт ёʻқ эди. — С. Аҳмад, Ҳукм

Кўпинча оч-наҳор қолардик, ҳатто зоғора нонни ҳам ёлчиб емаган кунларимиз кўп бўларди. — Ҳ. Турсунқулов, Ҳаётим қиссаси

Ичкарига кириб ётинг, пича дам олинг, уч кун бўлди, ёлчиб ухлаганингиз ёʻқ. — Уйғун, Навбаҳор

2. Бирор яхши кимса ёки нарсага етишмоқ, эга бўлмоқ; ниятига етмоқ; кўнгли тўлмоқ.

Шошган қиз эрга ёлчимас. — Мақол

Бўзчи белбоғга ёлчимас.

[Сўфиев] Каттани ака, кичикни ука деб, ўлиб-тирилиб ишлаб юрувди. Раислар экспедитордан ёлчидик, деб ишониб қолишган эди. — Ҳ. Назир, Кўктерак шабадаси

Раҳматулла хотиндан ёлчиган эди. — Х. Султонов, Онамнинг юрти

— Мансур бахши, сиз хотинга ёлчимай юрибсиз, — деди Шайбонийхон. — П. Қодиров, Юлдузли тунлар