yolchi

fl. 1. Yetarli darajada taʼminlanmoq; toʻymoq, qoniqmoq, qonmoq.

Umrida yolchib ovqat yemagan, izzat koʻrmagan Nazirqul uchun bundan ortiq baxt yoʻq edi. — S. Ahmad, Hukm

Koʻpincha och-nahor qolardik, hatto zogʻora nonni ham yolchib yemagan kunlarimiz koʻp boʻlardi. — H. Tursunqulov, Hayotim qissasi

Ichkariga kirib yoting, picha dam oling, uch kun boʻldi, yolchib uxlaganingiz yoʻq. — Uygʻun, Navbahor

2. Biror yaxshi kimsa yoki narsaga yetishmoq, ega boʻlmoq; niyatiga yetmoq; koʻngli toʻlmoq.

Shoshgan qiz erga yolchimas. — Maqol

Boʻzchi belbogʻga yolchimas.

[Soʻfiyev] Kattani aka, kichikni uka deb, oʻlib-tirilib ishlab yuruvdi. Raislar ekspeditordan yolchidik, deb ishonib qolishgan edi. — H. Nazir, Koʻkterak shabadasi

Rahmatulla xotindan yolchigan edi. — X. Sultonov, Onamning yurti

— Mansur baxshi, siz xotinga yolchimay yuribsiz, — dedi Shayboniyxon. — P. Qodirov, Yulduzli tunlar

Biror narsadan qoniqmoq, yetarlicha taʼminlanmoq.TATMİN OLMAK

v have smth. in sufficiency, have quite sufficient