йиртқич

сфт. 1. Жонивор гўшти билан овқатланадиган (ҳайвонлар, қушлар ҳақида).

Йиртқич ҳайвон. Миққий — йиртқич қуш. Қуён йиртқичларга ем бўлди.

Лаққа — йиртқич балиқ, у ўзидан кичик бўлган турли жониворлар, балиқлар ва қурбақалар билан ов-қатланади. — Газетадан

2. кўчма Шундай жониворларга нисбатланган ифода.

Бобур йиртқичлар орасида кийик бўлиб кун кўра олмаслигини ич-ичидан ҳис қилар, шунинг учун бўрилар билан шер бўлиб олишишни истар эди. — П. Қодиров, Юлдузли тунлар

Йиртқич фашистларни ўз уясида янчиб ташлаш учун олиб борилган жангларда иштирок этдим. — Назармат, Жўрлар баланд сайрайди

Мен бу уяциз йиртқич билан ярашмоқ учун умид тутмайман [деди Кумуш]. — А. Қодирий, Ўтган кунлар