елпимоқ

фл. 1. Елпиғич ёки бошқа бирор нарса воситаси билан ўзига ёки ўзгага ел, шабада тегизмоқ.

хитойи елпиғич билан ўзини елпиди. — А. Қаҳҳор, Асарлар

Зайнаб шу ҳолда узоқ фурсат эрини елпиди. — А. Қодирий, Ўтган кунлар

Ёрмат қаттиқ уҳ тортди ва чопонининг ёқаси билан кўкрагини елпиди. — Ойбек, Танланган асарлар

Поезд дим бўлганидан, ёʻловчилар газета билан ўзларини елпирдилар. — С. Аҳмад, Хотин

2. Ҳилпиратмоқ, тебратмоқ.

Тоғдан эсган шабада аёлларнинг чакка сочлари ва бошларидаги рўмолларини бетиним елпийди. — П. Турсун, Ўқитувчи

3. Шамол воситасида донни чиқинди ва чангдан тозаламоқ, совурмоқ.

Мошни елпимоқ.