яйрамоқ

фл. 1. Ўзини эркин ҳис қилган, ўйнаб-кулган ҳолатда бўлмоқ; ёзилмоқ, маза қилмоқ.

Дунёга келгандан кейин юр, кул, яйра, кўр, маишат қил. — Шуҳрат, Шинелли йиллар

Боёқиш хотинлар ҳам бир яйраб келсин-да. — Ойбек, Танланган асарлар

2. Бирор нарсадан ғоят мамнун бўлмоқ, хурсанд бўлмоқ; севинмоқ.

Гўдакдай яйраб кетди.

Розиқ мўйловини бураб, тилла тишини йилтиратиб, яйраб, илжайиб турарди. — С. Аҳмад, Ҳукм