ялпаймоқ

фл. 1. Ёйилиб япалоқланмоқ, япалоқ бўлмоқ.

Болға зарби билан темир ялпайди.

Темирнинг бир учи ялпайиб, кулчадай бўлади. — С. Сиёев, Ёруғлик

2. (-б, -иб қўшимчали равишдош шаклида — ялпайиб) Ўзини эркин, ёйилиб тутган ҳолда.

Бир хил йигитлар от устида ялпайиб ияги титраб, ўзи қалтираяпти. — Нурали

Лўлининг эркагидай ялпайиб ётаверасизми — Н. Аминов, Суварак

Салласининг ранги ўчиб кетган заҳил юзли бақалоқ мулла наматда ялпайиб ўтирибди. — С. Сиёев, Аваз

в sprawl, slouch, squash

jalpayıw

faulenzen vi