хурсанд

сфт. 1. Ҳаётдан жуда мамнун, кайфияти жуда яхши; шод, хуррам; хушчақчақ.

Озод ёшларнинг руҳлари тетик ва ўзлари хурсанд эдилар. — Н. Фозилов, Дийдор

Ойим азбаройи хурсанд бўлганидан: — Баракалла, ўғлим! — деб елкамга қоқиб қўйди. — Ҳ. Назир, Ёнар дарё

2. Бирор кимсадан ёки нарсадан қаноат ҳосил қилган; мамнун, рози, миннатдор.

Шу ёʻсин Нодира, Моҳлар ойимдан жуда хурсанд бўлгани ҳолда, уйига қайтди. — А. Қодирий, Меҳробдан чаён

Элмурод уни [Давлатёрни] шундай шароитда учратганидан хурсанд бўлди — П. Турсун, Ўқитувчи

3. Хурсанд (эркаклар ва хотин-қизлар исми).