хунук

сфт. 1. Кўриниши ёқимсиз; кўримсиз, чиройли эмас.

Франсузлар дунёда хунук аёллар ёʻқ, фақат ўзига оро бермаган, парваришсиз аёлларгина бор, деб ҳисоблашади. — Саодат

Вой-вуй, қишлоғимиз шунақа хароб, шунақа хунукми! — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари

2. кўчма Ёқимсиз; нохуш, жирканч.

Хунук воқеа.

Ҳар қалай, кеча хунук иш бўлди. — С. Аҳмад, Уфқ

Бечора хотиннинг инсонлик қадр-у қийматини ерга урадиган ниҳоят-да хунук ёʻл бу. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

3. кўчма Қўрқинчли.

Унинг [Анварнинг] кўзлари қоронғида чарақлар, важоҳати хунук эди. — Ў. Ҳошимов, Қалбингга қулоқ сол

4. кўчма Қулоққа ёқмайдиган, ёқимсиз эшитиладиган.

Хунук товуш.

Туни билан бўлган ғазабли бўкиришлар, хунук алаҳлашлар, йиртқичдай увлаб йиғлашлар тинди. — А. Мухтор, Опа-сингиллар

Жимжит қабристон тепасидаги чинорда бойқуш хунук сайради. — С. Аҳмад, Уфқ