хос

сфт. 1. Бирор кимса ёки нарсанинг ўзигагина оид, ўзидагина бўладиган.

Болаларга хос қилиқ. Раҳбарнинг ўзига хос иш услуби.

Клара аёлларга хос чиройли ҳаракат билан сочини орқасига ташлаб юборди. — Ў. Ҳошимов, Қалбингга қулоқ сол

Чол кексаларга хос боқиш билан бир зум тикилди: — Кел, чироғим, нима хизмат? — Ойбек, Танланган асарлар

2. Бирор шахснинг ўзигагина тегишли бўлган, ўзигина фойдаланадиган; шахсий.

Оқ отлиқ Бобур мирзо юздан ортиқ беклари ва хос навкарлари билан тоғ этагига яқинлашиб қолган эди. — П. Қодиров, Юлдузли тунлар