хайрият

мод. с. Гап бошида, ўртасида ёки охирида келиб, ундан англашилган мазмунга нисбатан мамнунликни ифодаловчи сўз.

Хайрият, бир шамол бўлди-ю, булутни ҳайдаб кетди. — С. Аҳмад, Уфқ

Бобур кўзини очганини сезиб, Қосимбек унинг тепасига келди: — Хайрият-е! Амирзодам, бизни мунча қўрқитдингиз? — П. Қодиров, Юлдузли тунлар