хайрият

мод. с. Гап бошида, ўртасида ёки охирида келиб, ундан англашилган мазмунга нисбатан мамнунликни ифодаловчи сўз.

Хайрият, бир шамол бўлди-ю, булутни ҳайдаб кетди. — С. Аҳмад, Уфқ

Бобур кўзини очганини сезиб, Қосимбек унинг тепасига келди: — Хайрият-е! Амирзодам, бизни мунча қўрқитдингиз? — П. Қодиров, Юлдузли тунлар

Гап таркибида келиб, гапдан англашилган маънога муносабатни, мамнунликни ифодаловчи сўз.İYİ OLDU Kİ, ÇOK ŞÜKÜR

Alla shúkir, Allaǵa shúkir-ay, Quday saqladı-ay

gut

хайрият, Сиз борсиз. Gut, daß Sie da sind