войдод

1. 1 Ёрдамга чақириш, бирон иш, хатти-ҳаракат ва шу кабиларга чидай олмаслик, норозилик нидоси.

— Дод! Войдод! Қароқчилар босди!!! — довон орқасидан икки хотин фарёд кўтариб чиқди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

Войдод, халойиқ, бу қандай эркакки, хотинини бировга қўшиб қўйиб, ўзи эшик пойлаб ётади. — А. Қаҳҳор, Майиз емаган хотин

2. Ўта завқланиш, хурсандликни ифодалайди.

— Войдод! — Мирсалимов бамисоли товуқдай қийқанглаб кулди. — Гулдаста

[Мулладўст:] Войдод, мен айтдим, чимматнинг ёнбошидан қарайдиган бўлиб қолди, деб. Ҳамза, — Майсаранинг иши

инт. help!

way-way