войбўй

унд. с. Ажабланишни, ҳайратни ифодалайди.

Муса Назарович соатига қараб, шошилиб ўрнидан турди: — Войбўй, ўтириб қолибман, у ёқда ишим ошиб-тошиб ётибди. — П. Қодиров, Уч илдиз

[Орипов:] Хўш, хоним, қаерга келган эдик? Менга қаранг, войбўй, мунча қовоғингиздан қор ёғяпти. — З. Сайд, Н. Сафаров, Тарих тилга кирди