Внутренний монолог

ички монолог

«Ажаб дунё экан! Ҳар ерда деҳқоннинг иши чатоқ. Ери бўлса, улови ёʻқ, улови бўлса, ери ёʻқ. Кўпида иккиси ҳам ёʻқ. Мана мен!.. Ҳозир қаёққа қараманг, менга ўхшашлар... Ҳалиги деҳқон қовун экибди. Қанча меҳнат, қанча машаққат. Ёлғиз ўзи эмас, бутун уй ичи билан ишлаган, албатта. Дастлабки сотиш шу хилда бўлиб чиқди. У молини сотмади — сувга оқизди. Ёʻқ, сувга оқизгандан баттар бўлди. Лоақал ўн беш сўм турадиган қовунни тўрт ярим сўмга социн. Фойдани тулки баққол урди. Вой, ҳароми, ноинсоф!» — Ойбекнинг «Қутлуғ қон» романидаги Йўлчининг қуйидаги сўзлари