vaysamoq

fl. Eʼtiborga loyiq boʻlmagan, keraksiz, bemaʼni gaplarni gapirmoq.

Yuz-koʻzini soqol bosgan mulozim eshkak eshar ekan, tinmay vaysardi. — M. Osim, Karvon yoʻllarida

Xotinlar betinim vaysab oʻz uylariday, shovqinlab [koridordan] chiqib ketdilar. — A. Muxtor, Opa-singillar