vayrona

ot 1. Vayron boʻlgan joy; xaroba.

Quzgʻunning sevgani faqat vayrona — Mirtemir

Sanobarxon zoʻr qiyinchilik bilan joyidan qoʻzgʻaldi. Vayrona, kultepaga aylangan boshpanasini tashlab ketish ogʻir musibat edi unga. — S. Zunnunova

Doʻst bilan obod uying, gar boʻlsa u vayrona ham. — E. Vohidov

2. sft. q. 2 vayron.

Gʻulomjon huvullab, oʻti soʻnib qolgan vayrona xonada bir zum gangib turdi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha

Kambagʻallarning oʻgʻil-qizlari ota-onalariga hayitga ust-bosh qilib bering, deb yigʻlar, ota-onalarning vayrona koʻnglini yana buzishar edi. — M. Muhammadjonov, Turmush urinishlari