ваҳимали

сфт. 1. Кишини ваҳимага соладиган; қўрқинчли.

Ваҳимали кўриниш. Ваҳимали товуш.

Фронт Бектемирга дастлаб унча ваҳимали кўринмади. — Ойбек, Қуёш қораймас

Ҳаял ўтмай, ваҳимали гулдураш яйловни ларзага солди. — А. Дилмуродов, Осмоннинг бир парчаси

Ўнгирнинг тепаси баланд жар. Унинг тагида ғор ҳам бор. Бу ваҳимали жойларга кундузлари ҳам ҳеч ким келмайди. — П. Қодиров, Юлдузли тунлар

2. Салобатли, ҳайбатли.

Олис-олисдан ваҳимали кўринган қоялар аста қиёфаларини ўзгартириб, чала-ярим қўрғонларга ўхшаб қолди. — Ж. Абдуллахонов, Орият

3. Ваҳимани, қўрқинчни ифодаловчи, шундан дарак берувчи.

Омил Нодирнинг бу ваҳимали гапларга ҳам эътибор бермаганлигига ажабланиб турди-да, амакнинг олдида туришини айтиб, чиқиб кетди. — С. Юнусов, Кутилмаган хазина

Хотин, ранги оппоқ, кўзларини катта-катта очиб, унга ваҳимали қарар ва бошини чайқаб пичирлар эди. — А. Қаҳҳор, Анор