вафодор

сфт. 1. Ўз аҳд-паймонини муқаддас тутувчи, сўзида, ваъдасида қатъий турувчи; содиқ.

Вафодор ёр. Вафодор дўст.

Аниқ билдим: менга кўнгли бор экан, Икки йилдан бери интизор экан, Ҳақиқат, Нигор қиз вафодор экан. — Нигор ва Замон

2. кўчма Эгасига содиқ (ит, от ва шу кабилар ҳақида).

Белгиланган жойда вафодор от пайдо бўлибди. — Олтин бешик

Икки тозим эди, она, вафодор, Душман келса, бўлар эди баробар. — Рустамхон