уймаланмоқ

фл. 1. Бирор нарса, юмуш билан шуғулланмоқ, овора, машғул бўлмоқ.

Бир оздан кейин Чўливой ака ҳалиги нарсаларни олиб кетди ва яна эгатларнинг бошида уймаланди. — О. Ҳусанов, Най

2. Бирор жойда тўпланишмоқ; ўралашмоқ.

Дераза яқинидаги бир каллакланган тутнинг бутоқларида қора тумшуқ чумчуқлар уймаланган. — П. Турсун, Ўқитувчи

Сандиқ ёнида уймаланиб ётган кўрпа-тўшак устига ўзини юзтубан ташлади. — А. Мухтор, Опа-сингиллар

1. bir jumıs penen bánt bolıw

2. úymeleniw, jıynalıw, toplanıw, shoqlanıw