умидсиз

сфт. 1. Умид узиб, умидсизлик билан, ноумид.

У ўғлининг қутулиши ёʻлида ҳар бир мулоҳаза кўчасига кириб чиқмоқда, аммо ҳар бирисидан ҳам бўш ва умидсиз қайтмоқда эди. — А. Қодирий, Ўтган кунлар

Унинг [Тоҳиржоннинг] катталашган қора кўзлари чироқда аллақандай умидсиз, лекин маънодор ёнади. — Ойбек, Танланган асарлар

2. Келажакка бўлган ишонч ва умидини ёʻқотган, келажакдан умидини узган.

Умидсиз киши.