улфатлашмоқ

фл. 1. Ўртоқ ёки ошна бўлиб қолмоқ; иноқлашмоқ; дўстлашмоқ.

Бора-бора жинни мени танийдиган бўлди, улфатлашди. — С. Айний, Эсдаликлар

2. Улфатчилик қилмоқ, суҳбатлашмоқ.

Авазхон Замон билан бир улфатлашайлик деб келса, Замон кулбасида ёʻқ. — Нигор ва Замон

1. doslasıw, tatıwlasıw

2. jıynalıw, otırısıw, áńgimelesiw