улфатчилик

от 1. Улфатлар йиғини, зиёфати; улфатлар давраси.

У мингбошининг қайнағаси, улфатчиликда жўраси бўлса ҳам, додхоҳни ҳамиша шундай таъзим билан ҳурматлар эди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

Ёш, косиб кўндўз вақтларида ўз тенги косиблар қишда, улфатчиликда ундан ҳалиги достонларни ўқитиб эшитар эдилар. — А. Қодирий, Обид кетмон

2. Умуман, бир ёки ундан ортиқ киши билан биргаликдаги маишатли суҳбат, шундай йиғин.

Худонинг берган куни шу ерда, улфатчиликка муккасидан кетган, ўлгудек ширин бола. — А. Мухтор, Она-сингиллар

Алимардон қанча май ичганининг, қанча аёллар билан улфатчилик қилганининг ҳисобига етмади. — Ў. Ҳошимов, Қалбингга қулоқ сол