uflamoq

fl. Uf demoq, uf tortmoq.

[Otabek] Bu qarashida butun oʻtgan kunlarini yana bir qayta xotirlagandek boʻldi va uflab yubordi. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar

Sovuqdan etikchalarini bir-biriga urib ishqaydi, qoʻllariga uflaydi. — H. Gʻulom, Tosh-kentliklar