учуриқ

от 1. Шама тарзидаги сўз, гап, ибора; қочириқ.

Хоннинг бош айғоқчиси Али маҳрамни биладиганлар олакўз деҳқонга учуриқ ташлаб, масхара қилиб кулдилар. — С. Сиёев, Аваз

— Юрагингдаги хуфиёна ниятларингдан анчадан буён хабардорман, — учуриқ қилди у. — Ш. Бўтаев, Қўрғонланган ой

Чол-кампирнинг учуриғига стол атрофидагилар қийқириб кулишди. — Ҳ. Ғулом, Сенга интиламан

2. шв. Бир учи, кичик бир қисми.

Аммо бола тарбияси талаб қиладиган катта вазифанинг бир учуриғи холос бу. — М. Исмоилий, Бизнинг роман