tuymoq

fl. 1. Keli, xovoncha va shu kabilarda yanchmoq, maydalamoq, kukun qilmoq.

Murch tuymoq.

Hovli yuzida joʻxori tuyib oʻtirgan Karomat Mehrinisoni koʻrib, dik etib oʻrnidan turdi. — R. Fayziy, Hazrati inson

Onasi qandaydir oʻtlarning tomirini terib quritar edi-da, kelida tuyib, atala qaynatib berar edi. — S. Anorboyev, Oqsoy

2. shv. Oqlamoq, tozalamoq (masalan, sholini). A

[ori oʻzining xotinini yomonlab ketdi: sholini sochmasdan tuyolmaydi, suv qaynatsa ham, tagiga oldirib qoʻyadi. — A. Qahhor, Qoʻsh-chinor chiroqlari

Shu daqiqa onaning mehrli nigohi farzand gʻussasini mahv etishga qodir ekanini umrida ilk bor tuydi. — H. Gʻulom, Toshkentliklar