туймоқ

фл. 1. Кели, ховонча ва шу кабиларда янчмоқ, майдаламоқ, кукун қилмоқ.

Мурч туймоқ.

Ҳовли юзида жўхори туйиб ўтирган Каромат Меҳринисони кўриб, дик этиб ўрнидан турди. — Р. Файзий, Ҳазрати инсон

Онаси қандайдир ўтларнинг томирини териб қуритар эди-да, келида туйиб, атала қайнатиб берар эди. — С. Анорбоев, Оқсой

2. шв. Оқламоқ, тозаламоқ (масалан, шолини). А

[ори ўзининг хотинини ёмонлаб кетди: шолини сочмасдан туёлмайди, сув қайнаца ҳам, тагига олдириб қўяди. — А. Қаҳҳор, Қўш-чинор чироқлари

Шу дақиқа онанинг меҳрли нигоҳи фарзанд ғуссасини маҳв этишга қодир эканини умрида илк бор туйди. — Ҳ. Ғулом, Тошкентликлар