tutinmoq

fl. 1. Tutmoq 1 feʼlining oʻzlik nisbati.

Oʻqishdan qoʻl siltab ketadigan ogʻir kunlarni ham koʻrdi, ammo hamma vaqt oʻzini jar yoqasida yolgʻiz kuchli qoʻllari bilangina tutinib turgan his qilar edi. — A. Qahhor, Sarob

2. (joʻnalish kelishigi bilan) Biror ishni bajara boshlamoq, biror ishga kirishmoq.

Ishga tutinmoq.

Yoʻlchi qarmoqni koʻl boʻyiga suqib, oʻzi xashak yigʻishtirishga tutindi. — N. Yusufiy, Hayot soʻqmoqlarida

burniga koʻzoynagini qoʻndirib, oʻqishga tutindi. — Sharq yulduzi