турқ

от Ташқи қиёфа, авзо, важоҳат (асосан, салбий муносабат билан)

Турқи совуқ одам. Турқини бузмай гапирмоқ. Турқинг қурсин! Турқингни ел есин!

Турқи бузуқ эркакларнинг Ур уни [Ҳожарни]! У қишлоғимизга иснод келтирди! деб худди ҳайвондек ўкирганлари қулоқларим остида қайта янгради. — Ҳ. Носирова, Мен ўзбек қизиман

Шу вақт буталар орасидан кет! деган ёʻғон товуш эшитилди. Бирдан итларнинг турқи ўзгарди-қолди. — С. Анорбоев, Оқсой

Ширмонхон ҳовлига чиқди. Осмон юзини қоплаган турқи хунук булутларга ташвишли назар ташлади. — С. Зуннунова, Олов

Девор устида турган ўн икки ёшлардаги бир қиз девордан кесак кўчириб олиб, мулла Норқўзига ўқталди: — Ҳа ўл, турқинг қурсин! — А. Қаҳҳор, Майиз емаган хотин

— Отинг ўчкур, — деди ичида ўгай она Умидга тикилиб, — ҳали сен одам бўлиб қолдингми! Туришини қара, вой турқингни ел есин! — Мирмуҳсин, Умид