turq

ot Tashqi qiyofa, avzo, vajohat (asosan, salbiy munosabat bilan)

Turqi sovuq odam. Turqini buzmay gapirmoq. Turqing qursin! Turqingni yel yesin!

Turqi buzuq erkaklarning Ur uni [Hojarni]! U qishlogʻimizga isnod keltirdi! deb xuddi hayvondek oʻkirganlari quloqlarim ostida qayta yangradi. — H. Nosirova, Men oʻzbek qiziman

Shu vaqt butalar orasidan ket! degan yoʻgʻon tovush eshitildi. Birdan itlarning turqi oʻzgardi-qoldi. — S. Anorboyev, Oqsoy

Shirmonxon hovliga chiqdi. Osmon yuzini qoplagan turqi xunuk bulutlarga tashvishli nazar tashladi. — S. Zunnunova, Olov

Devor ustida turgan oʻn ikki yoshlardagi bir qiz devordan kesak koʻchirib olib, mulla Norqoʻziga oʻqtaldi: — Ha oʻl, turqing qursin! — A. Qahhor, Mayiz yemagan xotin

— Oting oʻchkur, — dedi ichida oʻgay ona Umidga tikilib, — hali sen odam boʻlib qoldingmi! Turishini qara, voy turqingni yel yesin! — Mirmuhsin, Umid