турғун

сфт. 1. Бирор жойда доимий яшов-чи, ўрнашиб қолган; муқим;

Шаҳарнинг турғун халқи.

Бир неча йил дарбадар умр кечириб ошпазлик қилди, охири она қишлоғи Аввалда турғун бўлиб қолди. — К. Яшин, Ҳамза

Сен айтганча, куёвинг Тошкентдан иккинчи уйланмасин-да, Кумушни қудаларинг олдига турғун қилиб юборайлик, тузукми? — А. Қодирий, Ўтган кунлар

Фурқат ватанида бўлолмай турғун, Донишдай, Воқифдай ғам-алам ютди. — Х. Расул

2. Ўзгармас бўлган, доимий, барқарор.

Турғун мувозанат. Турғун ҳолат. Барча ташкилотларни турғун кадрлар билан таъминлаш.

Ҳаётда ҳеч нарса турғун бўлиб қолмаганидай, театрда ҳам кўп нарсалар ўзгарди. — С. Кароматов, Ҳижрон

3. Тўхтаб, туриб қолган, ҳаракат қилмайдиган; ҳаракациз; оқмас.

Турғун сув.

У кўзларини ҳовуздаги турғун кўкимтир сувга тикиб ўйлади. — Ойбек, Танланган асарлар

4. Турғун (эркаклар ва хотин-қизлар исми).