тумтаймоқ

фл. Бирор нарсадан хафа бўлиб, ранжиб ёки жаҳли чиқиб, қовоқ солиб ўтирмоқ; тундлашмоқ, тумшаймоқ.

У боласининг бугун жуда ҳам тумтайиб олганига ҳайрон бўлар, уни гапга солиш, пари-шонлигини тарқатиш учун турли саволлар берар эди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

Каримберди индамади, бадтар тумтайди. — С. Маҳкамов, Дала тонги