tuhmat
туҳматtuhmat
ot 1. Birovni ayblash yoki qoralash maqsadida oʻylab chiqarilgan asossiz daʼvo; boʻhton.
Tuhmat qilmoq. Tuhmat yogʻdirmoq. Tuhmat tosh yoradi, Tosh yormasa, bosh yoradi. — Maqol
— Nega eringga xat yozmaysan? — Voy bundan boʻlak ham tuhmat bormi? Nega xat yozmas ekanman. — A. Qahhor, Xotinlar
Uying kuygur-da ikki oy qadar ishladim. Keyin haydadi. Boshimga qancha tuhmatlar ortdi yana. — Oybek, Tanlangan asarlar
2. s. t. Ortiqcha tashvish, dardisar.
Shoshib turganimda, sen ham tuhmat boʻlding menga.
- Xizmatga tuhmat [Mehri:] Dadang shu toʻngʻiz qoʻpkurning zavodida qancha yil ter toʻkdi. Boy, xizmatga tuhmat qilib, dadangni uch oy qamattirdi. — Z. Said, N. Safarov, Tarix tilga kirdi
- Quruq tuhmat 1. Oshkor-oydin tuhmat. — Toʻgʻrisini aytsam, siz bu toʻgʻrida bir narsa bilasiz, lekin soʻzlashga Shokirbekdan choʻchib turasiz! — dedi usta. — Quruq tuhmatni qoʻying-chi! — dedi usta Parfi. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlarE, xudoyim-yey, qanaqa quruq tuhmatga qoldim-a! — S. Ahmad, Hukm