тўсиқ

от 1. Ёʻлни тўсиш, бекитиш, иҳота қилиш ёки икки жойни бир-биридан ажратиш учун ясалган қурилма; ғов, иҳота.

Чий тўсиқ. Ҳарбий тўсиқ. Сув тўсиқдан ошиб ўтди.

Ҳадемай, шох-шаббалардан катта тўсиқ ҳосил бўлди. — С. Аҳмад, Қадрдон далалар

Шифтгача етиб бормаган фанер тўсиқ орқали гаплар баралла эшитиларди. — П. Қодиров, Уч илдиз

Танклар унча-мунча тўсиқни назар-писанд қилмай, даҳшат ва ишонч билан масофани қамрарди. — Ойбек, Қуёш қораймас

2. кўчма Тўсқинлик, қаршилик; тўғоноқ, ғов.

Тўсиқ бўлмоқ.

Ҳаёт нашидаси шу кураш, хавф-хатар, тўсиқларни енгиб ўтиш, интилиш борлиги учун ҳам қизиқ, лаззатли. — С. Нуров, Нарвон

3. сфт. Тўсилган ҳолатли, тўсиб қўйилган.

Тўсиқ ёʻл. Ҳовузнинг атрофи тўсиқ.