toʻsiq

ot 1. Yoʻlni toʻsish, bekitish, ihota qilish yoki ikki joyni bir-biridan ajratish uchun yasalgan qurilma; gʻov, ihota.

Chiy toʻsiq. Harbiy toʻsiq. Suv toʻsiqdan oshib oʻtdi.

Hademay, shox-shabbalardan katta toʻsiq hosil boʻldi. — S. Ahmad, Qadrdon dalalar

Shiftgacha yetib bormagan faner toʻsiq orqali gaplar baralla eshitilardi. — P. Qodirov, Uch ildiz

Tanklar uncha-muncha toʻsiqni nazar-pisand qilmay, dahshat va ishonch bilan masofani qamrardi. — Oybek, Quyosh qoraymas

2. koʻchma Toʻsqinlik, qarshilik; toʻgʻonoq, gʻov.

Toʻsiq boʻlmoq.

Hayot nashidasi shu kurash, xavf-xatar, toʻsiqlarni yengib oʻtish, intilish borligi uchun ham qiziq, lazzatli. — S. Nurov, Narvon

3. sft. Toʻsilgan holatli, toʻsib qoʻyilgan.

Toʻsiq yoʻl. Hovuzning atrofi toʻsiq.