тўқим
toʻqimтўқим
от 1. Жазлиқ ёки эгар остига қўйиладиган, одатда кигиздан қилинадиган от-улов абзали.
Кигиз тўқим. Эшакка — тўқим, одамга — либос. — Мақол
Оқтойнинг устида эски олача кўрпачадан тўқим, суяк Қоши учиб кетган эгар, қандайдир дарвоза ҳалқаси илинган узанги. — Ҳ. Назир, Сўнмас чақмоқлар
Соқи дарҳол Сариқ саманга якка тўқим солиб, жуганлаб, миниб чиқиб кетди. — Бўтакўз
2. шв. Тандир ёки ўчоқнинг намат ёки матодан қилинган ёпиғи.
3. кўчма (3-шахс эгалик қўшимчаси билан) Кийиниш ва бошқалар жиҳатдан қиёфаси.
Қарасам, тўқими ўзгарган: қошларида ўсма, кўзларида сурма бўйнини дока билан боғлаб олибди. “Нима қилди, томоғинг оғридими? десам, Эшик қисиб олди, деб хир-хир кулади. — А. Қаҳҳор, Асарлар
Азимхўжаев катта кўчанинг оғзида турса, тўқими бошқачароқ бир жувон келаверди. — Шуҳрат, Жаннат қидирганлар
- Тўқим урмоқ 1. От-уловга тўқим солмоқ; тўқимламоқ. Тойга тўқим урмоқ;Ер — сизники, деганимиз сизга тўқим урганимиз бўладими ҳали? — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари
- Тўқим табиат Ҳеч нарсанинг маъносига, фарқига бормайдиган, диди ёʻқ, дид-сиз, бефаросат. Дунёда энг азоб тирикчилик — қалби нурсиз, шуурсиз, тўқим табиат кишилар билан бирга ишлаш ва мулоқотда бўлишдир. — Н. Қобил, Унутилган соҳиллар