toʻqillatmoq

fl. Toʻq-toʻq ovoz chiqarmoq.

U [Moʻtilal] qoʻltiqtayogʻini toʻqillatib, vokzaldan chiqdi. — Mirmuhsin, Moʻtilal

Chol hali tizzasidagi mahsini toʻqillatib urib qoʻyar, hali suv purkar, ichida kitobdagi gaplarning magʻzini chaqar edi. — Oybek, Ulugʻ yoʻl