тўқай

от 1. Қамиш, чангал ва шу кабилар ўсимликлар ўсиб ётган, одатда, захкаш ер.

Тўқайга ўт кеца, ҳўлу қуруқ баравар ёнади. — Мақол

Мавлон ака анави куни Султонбой билан тўқайга бориб, қўқон аравасига қамиш босиб келди. — Ҳ. Ғулом, Машъал

Сидиқжон болани бағрига босганича, бир-бирига киришиб кетган буталар, шохлар орасидан оёғи ва елкаси билан ёʻл очиб, тўқайнинг ичкарисига бошлади. — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари

2. кўчма с. т. Шундай ҳолат олган жойга нисбатан қўлланади.

Ҳовлимиз тўқай бўлиб кетибди.