topqir

sft. 1. 1 Navbatdagi guruh, turkum.

Mehriniso shoshib qolgan, kelayotganlar bosim oʻtirishmas ularni kuzatib qaytishi bilanoq, ketma-ket yana bir topqiri kirib kelardi. — R. Fayziy, Hazrati inson

2. Marta, karra.

Ovchi birin-ketin ikki topqir oʻq uzdi.

Hirot xoʻrozlari kechaning sukutini ikkinchi topqir buzganda, Darveshali koʻzlarini uqalab, oʻz xonasiga chiqdi. — Oybek, Navoiy

U Kolya bilan nima-dir shivirlashib, uch-toʻrt topqir eshikka chiqib keldi. — H. Nazir, Soʻnmas chaqmoqlar

sft. Tez, darrov topadigan, fahmi oʻtkir; topagʻon.

Topqir odam,

Biri juda sevimli. Qoʻngʻiroqli qoʻzichoq; Ikkinchisi Bek nomli Ziyrak, topqir, ovunchoq. — Z. Diyor

Izquvar oʻz atrofidagilarga Karaganda aqlliroq, idrokliroq, topqirroq boʻlishi shart. — U. Normatov, Talant tarbiyasi